Ο όρος αναφέρεται στο «ιδιώνυμο» (ειδικό) αδίκημα όπως περιγράφεται σε νόμο που ψηφίστηκε το 1929 μετά από πρόταση της κυβέρνησης Βενιζέλου. Επρόκειτο για νόμο « Περί μέτρων προστασίας του κοινωνικού καθεστώτος και προστασίας των ελευθεριών των πολιτών ». Ο στόχος του ήταν η ποινικοποίηση των « ανατρεπτικών » ιδεών, ιδιαίτερα η δίωξη κομμουνιστών,αναρχικών και η καταστολή των συνδικαλιστικών κινητοποιήσεων.
Καταστολή λοιπόν, καταστολή εις απάντηση ιδεών με κυριότερο μέλημα την προστασία ενός καθεστώτος. 1929. 2012. Άλλαξαν άραγε πολύ τα πράγματα από τότε ? Ανοίγω το ραδιόφωνο και διαβάζω τα blogs. Και αυτά για καταστολή λένε. Για ένα καθεστώς που ξέχασε τους πολίτες και λειτουργεί για μιά μικρή μειοψηφία, προστατεύοντας την και χορεύοντας στους ρυθμούς που εκείνη υπαγορεύει.
Δεν άλλαξαν πολλά και ας έχουν περάσει 80 χρόνια. Ίσως να κάναμε έναν κύκλο και να βρεθήκαμε πάλι εκεί που είμασταν τότε σαν χώρα. Κάτι μου λέει όμως ότι ουσιαστικά δεν προχωρήσαμε ποτέ. Άλλαξε φαινομενικά όλο αυτό, εκσυγχρονίστηκε θα έλεγε κανείς αλλά διέπεται ακόμα από τις ίδιες ανησυχίες μιας ίδιας κάστας ανθρώπων που προστατεύονται και εξυπηρετούνται και πάλι από την πολιτική ηγεσία.
Ίσως ήρθε η ώρα όμως να προχωρήσουμε. Να κάνουμε ένα βήμα μπροστά, χωρίς να κοιτάξουμε πίσω, όλοι μαζί όμως. Γιατί πέρασε πολύς καιρός που αφήναμε ο ένας τον άλλο να κάνει βήματα μόνος του σαν να πορευόταν σε ναρκοπέδιο. Τώρα όμως το βήμα θα το κάνουμε μαζί. Δεν έμεινε κάτι να χάσουμε ούτως ή άλλως : ας το τολμήσουμε.
idionymon 